Jemi në nëntor të vitit 2026 dhe, ndërsa ky vit po i afrohet fundit, një brez i tërë po përballet me një realitet që deri dje dukej shumë i largët: të lindurit në vitin 1997 po përgatiten t’i thonë lamtumirë të 20-ave.
Për 1997-shat, ky është viti i fundit i kësaj dekade. Ata që kanë lindur këtë vit janë tashmë 29 vjeç ose do t’i mbushin para përfundimit të vitit. Në janar 2027, një kapitull i ri do të nisë, pasi dekada e të 30-ave do të jetë zyrtarisht këtu.
Dhe, nëse ndalemi për një moment, është vërtet e pabesueshme sa shpejt ka kaluar gjithçka.
Duket sikur vetëm dje ishim fëmijë, prisnim me padurim ditëlindjet, pushimet verore dhe momentet e vogla që atëherë na dukeshin të zakonshme. Dikur mendonim se të rriteshim ishte aventura më e bukur që na priste. Nuk e dinim se një ditë do të na merrte malli pikërisht për ato vite, për njerëzit që kishim pranë dhe për kohën kur gjithçka dukej më e thjeshtë.
Sot, ndërsa shohim vitet që kanë kaluar, kuptojmë se sa shumë ka ndryshuar jeta. Disa miqësi janë shndërruar në kujtime, disa njerëz kanë marrë rrugë të tjera, disa ëndrra janë realizuar, ndërsa të tjera kanë mbetur pezull. Kemi përjetuar dashuri, zhgënjime, humbje, fillime të reja dhe momente që na kanë ndryshuar përgjithmonë.
Edhe njerëzit tanë janë rritur bashkë me ne. Prindërit nuk janë më ata që kujtonim nga fëmijëria, vendet ku kalonim kohën kanë ndryshuar dhe fotografitë e vjetra na kujtojnë se vitet nuk kthehen më.
Ndoshta pjesa më e çuditshme e rritjes është se, pavarësisht moshës që kemi, brenda nesh vazhdon të jetojë fëmija që dikur mezi priste të bëhej i rritur. Nuk ndihemi gjithmonë 29 vjeç. Ndonjëherë ndihemi sikur sapo kemi dalë nga adoleshenca, sikur kemi ende gjithë kohën përpara dhe sikur shumë gjëra mund t’i lëmë për nesër.
Por ja ku jemi, në nëntorin e vitit 2026, duke numëruar javët e fundit të një dekade që kaloi pothuajse pa e kuptuar.
Ndoshta nuk i kemi realizuar të gjitha planet që kishim në moshën 20-vjeçare. Ndoshta nuk jemi aty ku e imagjinonim veten kur mendonim për të ardhmen. Disa prej nesh kanë krijuar familje, të tjerë janë ende në kërkim të dashurisë, disa kanë ndërtuar karrierën e tyre, ndërsa të tjerë vazhdojnë të zbulojnë se çfarë duan vërtet nga jeta.
Dhe të gjitha këto janë në rregull. Sepse të mbushësh 30 vjeç nuk do të thotë t’i kesh të gjitha përgjigjet. Do të thotë thjesht se ke edhe një dekadë tjetër për të jetuar, për të mësuar, për të dashur dhe për të filluar nga e para.
Megjithatë, është e pamundur të mos ndiesh nostalgji këto ditë. Viti po mbyllet, bashkë me të edhe një pjesë e rinisë sonë. Dhe ndoshta, pas disa vitesh, do të kthehemi pas te ky nëntor dhe do të na marrë malli edhe për moshën 29-vjeçare, për shqetësimet e sotme dhe për gjithçka që tani na duket e zakonshme.
Prandaj, për të gjithë ata që kanë lindur në vitin 1997, ky është një moment për të ndaluar pak, për të parë pas dhe për të kuptuar sa shumë kanë kaluar.
Mos u trishtoni vetëm sepse po rriteni. Jeta nuk mbaron në të 20-at dhe 30-at nuk janë fundi i rinisë. Përkundrazi, mund të jenë fillimi i një prej kapitujve më të bukur të saj.
Por mos harroni të shijoni edhe këto javë të fundit të vitit, sepse koha nuk kthehet pas.
Dikur mezi prisnim të rriteshim. Sot do të donim të kishim edhe një ditë nga fëmijëria jonë. Dhe ndërsa përgatitemi të hyjmë në të 30-at, një gjë bëhet gjithnjë e më e qartë: gjithçka po fluturon, vitet po ikin dhe, pa e kuptuar, po bëhemi ata të rritur që dikur i shikonim nga larg.
B.XH
