Në Korenë e Jugut, Byung-jin Park i mëson njerëzit një art që shumica e kanë harruar: arti i të mos bërë asgjë. Në sesionet e tij, pjesëmarrësit ulen qetësisht deri në 90 minuta – pa folur, pa shfletuar telefonin, pa planifikuar, pa synim. Vetëm qetësi dhe heshtje.
Nuk është meditacion, dhe nuk ka të bëjë me produktivitetin. Është një kujtesë e thjeshtë: se ndonjëherë ekzistenca më e pastër nuk kërkon asgjë – vetëm pranimin e momentit. Në një botë që nuk ndalon kurrë, gjëja më e vështirë që mund të bësh mund të jetë thjesht të mos bësh asgjë.
