Ka momente kur njeriu ndjen sikur kalon nëpër botë pa lënë gjurmë. Flet, përpiqet, jep më të mirën—dhe prapë ndihet i padukshëm. Jo sepse nuk ekziston, por sepse askush nuk duket se e sheh vërtet. Në këto çaste, zëri i brendshëm bëhet më i ashpër, më gjykues, më i pamëshirshëm se çdo kritik i jashtëm.
Por çfarë do të ndodhte nëse, për një çast, do të shihnim veten me sytë e dikujt tjetër?
Shpesh jemi shumë afër vetes për të parë qartë. I njohim dështimet tona përmendësh, i zmadhojmë gabimet, i minimizojmë përpjekjet. Harrojmë sa herë kemi qenë të fortë pa e quajtur veten të tillë. Harrojmë sa mirësi kemi dhënë pa pritur kthim. Harrojmë sa shumë kemi mbijetuar.
Kur themi “huazo sytë e mi”, nuk po flasim për idealizim. Po flasim për një këndvështrim më të drejtë. Për një shikim që sheh përtej pasigurive, përtej frikës, përtej asaj që nuk shkoi. Një shikim që vëren durimin, ndershmërinë, përpjekjen e heshtur ato gjëra që rrallë marrin duartrokitje, por që mbajnë njeriun në këmbë.
Ndoshta po të shihje atë që shoh unë, do t’i flisje vetes më butë. Do të mos e quaje veten të dobët vetëm sepse u lodhe. Do të mos e quaje veten të humbur vetëm sepse je ende duke kërkuar. Do të kuptoje se vlera jote nuk matet nga sa je parë, por nga kush je edhe kur askush nuk po sheh.
Të ndihesh i padukshëm nuk do të thotë se je i parëndësishëm. Shpesh do të thotë se ke qenë i fortë në heshtje, i duruar në mungesë vëmendjeje, i mirë edhe kur nuk ishte e lehtë. Dhe kjo është diçka që meriton të shihet fillimisht nga ti vetë.
Derisa të arrish ta bësh këtë, huazo sytë e mi.
Unë shoh dikë që vlen më shumë sesa mendon.
Ky artikull është shkruar nga Miks News Albania dhe mbrohet nga ligji për të drejtat e autorit. Çdo kopjim, shpërndarje, publikim apo përdorim i tij pa lejen e shkruar të faqes ndalohet rreptësisht dhe përbën shkelje të të drejtave ligjore.
