Njeriu shpesh lodhet duke ndjekur atë që nuk është e tij, ndërkohë që ajo që e pret, s’do t’i ikë kurrë. Mund të vraposh, të luftosh, të ngrihesh përpjetë, por në fund kupton se disa dyer hapen vetëm kur u vjen koha e jo kur troket ti me ngulm.
E mira apo e keqja? Këto janë fjalë që marrin kuptim vetëm kur koha ka kaluar mjaftueshëm për t’i parë nga larg. Sot na duken barrë, nesër ndihmë. Sot duken humbje, nesër mbrojtje. Prandaj njeriu duhet të ecë, jo të paragjykojë udhën.
Në dorë kemi vetëm përpjekjen tonë: hapat, synimet, qëllimet e pastra. Kjo është lëmi ku sundojmë. Pjesa tjetër është në duar më të mëdha se tonat, edhe pse shpesh nuk duam ta pranojmë.
“Duhet ta mbyll derën apo ta lë hapur dhe t’ia lë fatit?” pyet dikush.
“Mbylle ti derën me kujdes, dhe pastaj lëre fatin të bëjë të vetën,” i thuhet.
Sepse besimi pa veprim është pritje boshe, e veprimi pa besim është lodhje e panevojshme.
Sa për “rizkun”, furnizimin, atë që të është caktuar askush s’ta merr, askush s’ta pengon. Nuk ka shteg që të ikën nga dora nëse është shënuar me emrin tënd. Vetëm qetësohu, merr frymë dhe ec.
Mes përpjekjes dhe fatit: E jotja s’të humbet kurrë.
Ky artikull është shkruar nga Miks News Albania dhe mbrohet nga ligji për të drejtat e autorit. Çdo kopjim, shpërndarje, publikim apo përdorim i tij pa lejen e shkruar të faqes ndalohet rreptësisht dhe përbën shkelje të të drejtave ligjore.
