Në një botë ku dinamika e përditshmërisë rritet me shpejtësi marramendëse, njeriu vazhdon t’i nënshtrohet një iluzioni të lashtë: bindjes se koha është e garantuar. Kjo frazë, e thjeshtë në dukje, mbart një të vërtetë të thellë psikologjike dhe jetësore: problemi ynë më i madh është që mendojmë se kemi kohë.
Kjo ndjesi e vazhdueshme e të“nesërmes” është bërë një nga arsyet kryesore pse ngecim në zhvillimin personal dhe profesional. Njeriu i sotëm planifikon më shumë se ç’vepron dhe shtyn më shpesh se sa fillon.
Iluzioni i kohës së pakufizuar
Psikologët e quajnë iluzionin e së ardhmes së hapur: idenë se e nesërmja është gjithmonë e pranishme dhe në dispozicion. Por ky iluzion përplaset me realitetin e padiskutueshëm se koha është e kufizuar dhe shpesh e paparashikueshme.
Ne shtyjmë fillimin e projekteve personale, përmirësimin e zakoneve, vendimet e rëndësishme, madje edhe kujdesin ndaj vetvetes, jo për mungesë dëshire, por për një besim të gabuar se mund t’i rikthehemi “kur të kemi kohë”.
Në fakt, “kur” është shpesh një datë që nuk vjen kurrë.
Kur shtyhet e rëndësishmja, humbet e pazëvendësueshmja.
Ndryshe nga sa mendojmë, shtyrja nuk lidhet me dembelizmin, por me frikën, pasigurinë dhe ndjesinë se momenti perfekt ende nuk ka ardhur. Por momenti perfekt është një konstrukt i mendjes, nuk ekziston në realitet.
Ironikisht, shpesh shtyjmë pikërisht gjërat më thelbësore:
• një plan për të ndryshuar karrierën,
• një pasion që pret të kthehet në profesion,
• një bisedë e rëndësishme me dikë të afërt,
• një vendim që mund të përmirësojë jetën,
• një ëndërr personale që çdo vit afrohet e largohet.
Me çdo shtyrje, humbasim jo vetëm kohë, por edhe mundësi dhe disa mundësi nuk rikthehen.
Vlera e së tashmes: e vetmja kohë që kontrollojmë.
Në thelb, e tashmja është i vetmi territor ku kemi ndikim real. E ardhmja është koncept, e shkuara është kujtim, por e sotmja është mjet pune. Për këtë arsye, filozofët e lashtë dhe studiuesit modernë pajtohen në një pikë: vendimet e vogla të sotme janë ato që formësojnë jetën e së nesërmes.
Është e nevojshme të adoptojmë një perspektivë më realiste ndaj kohës: jo me frikë, por me përgjegjësi. Shfrytëzimi i së tashmes nuk do të thotë të jetosh në ngutje të përhershme, por të jetosh me qëllim.
Pse duhet të veprojmë sot ?
Në një kohë ku mundësitë janë më të mëdha se kurrë, por shpërqendrimet po ashtu, suksesi nuk i takon atyre që presin, por atyre që nisin edhe kur nuk janë plotësisht gati.
Hapat e vegjël të ndërmarrë sot:
• ndërtojnë disiplinën,
• rrisin vetëbesimin,
• krijojnë momentum,
• dhe sjellin qartësi.
Çfarëdo që të mos ketë nisur, mbetet i papërkryer për një arsye të thjeshtë: nuk ka filluar.
Përfundim: Koha nuk është e jona, por momenti po.
Në një shoqëri që jeton me idenë e së nesërmes, rikthimi te e sotmja është një akt i vogël revolucioni personal. Pranimi se koha nuk është pronë e jona nuk është pesimizëm është realizëm i shëndetshëm.
Mesazhi nuk është të jetojmë me nxitim, por të jetojmë me vetëdije.
Të mos e shohim kohën si një burim të pafund, por si një mundësi të çmuar që kërkon përgjegjësi.
Sepse në fund, suksesi, rritja, lumturia nuk ndodhin “kur të kemi kohë”.
Ato fillojnë kur vendosim të veprojmë.
Ky artikull është shkruar nga Miks News Albania dhe mbrohet nga ligji për të drejtat e autorit. Çdo kopjim, shpërndarje, publikim apo përdorim i tij pa lejen e shkruar të faqes ndalohet rreptësisht dhe përbën shkelje të të drejtave ligjore.